Fryderyk Nietzsche to filozof tak kontrowersyjny, co niedoceniany. Niemiec, polskiego pochodzenia, który mówił o sobie, że jest „na to dość Polakiem, by całą muzykę świata oddać za Chopina”. Przez wielu bywa postrzegany tylko z tej, według nich, złej strony. Wytyka się mu ideał nadczłowieka, hasła, które później zostały zwulgaryzowane w ideologii niemieckiego nazizmu, wreszcie – [...]

Etyka to dziedzina filozofii, która zajmuje się szeroko pojętą moralnością. Współcześnie, w świecie nowych technologii, od filozofów-etyków oczekuje się określenia granic człowieczeństwa. Za czasów Immanuela Kanta (XVIII wiek), etycy zajmowali się raczej możliwościami i sposobami ludzkiego istnienia. Sama moralność, w największym skrócie, jest natomiast rozumiana jako całokształt ludzkich wyobrażeń o tym, co dobre i złe.

Zagadnienie kłamstwa było podejmowane w historii myśli ludzkiej wielokrotnie. Różnorodność ujęć jest równie wielka, jak w przypadku jakiegokolwiek innego problemu o charakterze filozoficznym. Ponieważ w literaturze przedmiotu na rodzimym gruncie pojawiło się szczegółowe opracowania filozofii kłamstwa – wraz z opracowaniem historii zagadnienia – uznaliśmy, iż powielanie tego typu analiz jest zbędne. Postawiliśmy sobie cel o [...]

Jakiś czas temu zamieściłam na łamach „Agory” tekst zatytułowany bodajże „Czym jest filozofia i dlaczego ludzie jej nie lubią” Czy coś w tym rodzaju. Dzisiaj chciałabym powrócić na chwilę do problemu, spoglądając z innej strony.

W porządnej śląskiej rodzinie z górniczymi tradycjami, takiej jak moja rodzina właśnie, pojawienie się nagle baby-filozofa musiało wywołać pewne zaskoczenie. I owszem, wywołało.

Bardzo chętnie podumam sobie dzisiaj na temat filozofii Kartezjusza, jest to bowiem jeden z ulubionych moich tematów (przynajmniej ostatnio), a skoro Michał zainicjował na łamach naszej rubryczki szereg zagadnień związanych z wystąpieniem Kartezjusza na scenie historii filozofii, uważam, że okazja jest ku temu jak najbardziej odpowiednia. A więc Kartezjusz rządzi tym razem.

Nie jestem do końca pewien, czy w czasach nam współczesnych słowo „racjonalność” każdemu kojarzy się jednoznacznie – czyli pozytywnie. Kiedy kilka miesięcy temu czytałem, skądinąd fascynującą, książkę Richarda Dawkinsa „Rozplatanie tęczy”, nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że autor musi być cholernie nieszczęśliwym człowiekiem.

Zjawisko takie, jak paradoks jest chętnie stosowane w krytyce, bądź to pewnego stylu myślenia czy światopoglądu, bądź systemu społecznego, politycznego lub naukowego.

W tym szumie pseudoprawdziwych informacji, proponujących nam rozmaite, jedynie słuszne sposoby na życie, jak może udać się odnaleźć prawdziwy drogowskaz?

Z pojęciami „kultury” i „cywilizacji” od zawsze był pewien problem. W zasadzie każdy filozof nowożytny po swojemu tłumaczył znaczenie tych dwóch sfer. „Kulturę” można rozumieć jako synonim „cywilizacji”, jako jej przeciwieństwo, można te pojęcia hierarchizować, upraszczać, udziwniać, przeinaczać, rozumieć na pięć tysięcy różnych sposobów. Doprawdy, biedna jest ta kultura. Przez całe wieki rozwoju humanistyki musiała [...]