Drodzy czytelnicy!
Mam niezwykłą przyjemność ogłosić, że druga edycja konkursu organizowanego przez Apeiron Magazine we współpracy z portalem fantasy mythai.info oraz wydawnictwem Fabryka Słów została zakończona. W tym roku tytuł konkursu brzmiał: „Mój pupil- zmiennokształtny”.
Tatami kontra krzesła. O Japonii i Japończykach
Wydawnictwo: Muza
Chata to – według opisu – książka o spotkaniu człowieka z Bogiem. Ale nie taka, do jakich się przyzwyczailiśmy. Przede wszystkim jest to historia człowieka, który stracił dziecko, a po wtóre – wątki fantastyczne mieszają się tu z rzeczywistością. Opis zachęcający i obiecujący, bowiem niewiele mamy tego typu tytułów. O Bogu mówi się albo prosto (zbyt prosto), albo tak patetycznie, że chyba sam Stwórca tego nie rozumie…
Książka jednak zawodzi. Wprawdzie jest wątek fabularny, jest morderstwo, jest życiowy problem głównego bohatera – ojca pozbawionego córki.
Trudne stosunki w rodzinie, śmierć dziecka i co na to Bóg, a właściwie jak dopasować wiarę w Boga chrześcijańskiego do takiej jawnej życiowej niesprawiedliwości? Mamy, na pozór oczywiście, przykładną rodzinę z przedmieścia: ojca, matkę i trzech synów w różnym wieku. Tylko jeden z nich – najstarszy ma imię wymienione w filmie, pozostali dwaj właściwie przewijają się w tle. Nie dowiadujemy się z filmu, który z nich umiera w wieku 19 lat. Nie dowiadujemy się też, którego w dorosłej wersji w kilku scenach gra Sean Penn, chociaż drogą eliminacji można się tego domyślić. Film przeskakuje pomiędzy dzieciństwem chłopców, bohaterem Penna snującym się na tle atrakcyjnej architektury, i pięknymi zdjęciami przyrody, o których zaraz opowiem coś więcej.
Większość osób wie, że na Bliskim Wschodzie od wielu lat trwa konflikt izraelsko-palestyński. Co jakiś czas w wiadomościach pojawiają się wzmianki o samobójczych atakach terrorystów palestyńskich na obywateli Izraela. Są to wyrwane z kontekstu wydarzenia, a komentarz, którym są opatrzone, zazwyczaj informuje jedynie o ilości ofiar, a raczej nie o przyczynie ataku, czy charakterze samego konfliktu. O tym właśnie jest książka „Podpalić Gazę”. Dokładnie opisuje wszystkie aspekty tego konfliktu, poczynając od historii, poprzez sprawozdanie z pobytu na terenie Gazy, aż po sytuację międzynarodową i jednostronny przekaz medialny.
Jest taki jeden weekend w roku na który czekam niecierpliwie. I z powodów prozaicznych – by zjeść przepyszną, ogromną pajdę chleba ze smalcem i zagryźć małosolnym ogóreczkiem i z przyczyn tych ważniejszych – by przez dwa dni przenieść się w czasy, kiedy Słońce było Bogiem.
Polski folklor, i wszystko co się z nim łączy, przeżył swój renesans w czasach Młodej Polski. Podążając za ogólnoeuropejską modą twórcy tak zwanej sztuki wysokiej przeżyli fascynację rodzimą kulturą ludową promując ją, oraz czerpiąc z niej inspirację. Wtedy również zaczynała się dynamicznie rozwijać etnologia i etnografia, młode dziedziny nauki, które między innymi zaczęły z pasją opisywać powoli zanikający, rodzimy folklor, dzięki czemu na ten temat zachowało się sporo źródeł z czasów, gdy sztuka ludowa była w rozkwicie. Niestety po drugiej wojnie światowej wszechwładna partia objęła mecenatem tradycję ludową, doprowadzając do powstania wstydliwego tworu jakim jest Cepelia. Współcześnie wielu osobom twórczość ludowa kojarzy się z ograniczonym zestawem wzorów na ceramicznej zastawie i jakimiś krzykliwymi drewnianymi ozdobami. Większość nie chce nawet myśleć o posiadaniu takich rzeczy w domu, a słowo cepelia jest synonimem rzeczy brzydkich, kiczowatych i odpustowych. Przykro się robi na samą myśl.
Howard Marks urodził się w biednym, walijskim miasteczku. Dzięki swojej wybitnej inteligencji mimo niekorzystnego pochodzenia udało mu się ukończyć Uniwersytet Oksfordzki. W czasach studenckich trafił do imprezującego towarzystwa, które nie stroniło od narkotyków. Tak zaczęła się jego miłość do marihuany. Wprawdzie zaraz po studiach próbował ułożyć sobie życie jako nauczyciel i narzucił sobie abstynencję od trawki, to jednak nie trwało to długo. Jego znajomy sprowadzał haszysz z Pakistanu do Anglii i wkręcił Howarda w swój interes.
z albumu “Chałtury” z roku 1996. Tekst: Kuba Sienkiewicz.
Stało się. 100 odcinków, przeszło 2 lata wspólnych muzycznych podróży, dwa portale internetowe, około 7 godzin piosenek wyjątkowych. Było i wzruszająco, i śmiesznie, i pięknie, i czasami – kiczowato. Ale w końcu nie o to chodzi, żeby udawać znawców i koneserów. Nie trzeba słuchać jedynej słusznej muzyki i zachwycać się tym, co obiektywnie najlepsze. Muzyką trzeba się po prostu cieszyć.
A co dziś? Jak to? KONIEC!
Nazwisko Chapman do tej pory mogło kojarzyć się dwojako. Fani The Beatles powiedzą, że to zabójca Johna Lennona, rozkochany w twórczości Salingera. Miłośnicy Monty Pythona bez zająknięcia wymienią go jako twórcę „Skeczu z papugą” oraz nieodżałowanego Briana. Tymczasem do postaci wpisanych na stałe w nurt popkultury powinna dołączyć jeszcze jedna osobowość o tym nazwisku- Stepan Chapman.
Niedawno na naszym rynku pojawiła się jego powieść – „Trojka”. Książka powstała w 1997 roku i wtedy również otrzymała The Philip K. Dick Award. Oryginalność Chapmana chwalili pisarze na całym świecie, porównując jego twórczość do m.in. Kurta Vonneguta. Nam na powieść przyszło nam czekać prawie piętnaście lat. Czy było warto? Zdecydowanie tak.
Czytam dalej »