z albumu „10 000 lépés” z roku 1969, tekst Gábor Presser, Anna Adamis.

Moda na śpiewanie po angielsku nie jest wcale wynalazkiem ostatnich lat. Już w latach 70., a nawet i wcześniej, muzycy i słuchacze byli zafascynowani domniemaną poetycznością i „śpiewnością” tego języka. A niesłusznie. Można śpiewać pięknie po polsku, niemiecku, francusku. A nawet w tak egzotycznym jak dla nas – Europejczyków – języku, jak węgierski. Najlepszym dowodem na to jest „Dziewczyna o perłowych włosach” formacji Omega. A dla porównania możemy posłuchać także angielskiej wersji przeboju. I co? Który lepszy?

z albumu „Desireless” z roku 1997, tekst Eagle-Eye Lanoo Cherry. Listy przebojów: USA – 1, Szwecja – 2, Meksyk – 9.

Jednym z największych grzechów piosenkarzy jest popadanie w różne skrajności. Mamy bowiem, w przeważającej większości, do czynienia z utworami czy to tandetnymi, czy też zbyt patetycznymi. Niezwykle rzadko udaje się komuś osiągnąć arystotelesowski złoty środek.

Można dywagować, co sprawiło, że akurat dzisiejszy bohater posiadł taką umiejętność. Czy jest to wpływ ojca, znanego muzyka free-jazzowego? Czy może szwedzkie pochodzenie? Tego zapewne się nie dowiemy, ale możemy za to delektować się jego muzyką – do czego zachęcam.

z albumu „My Generation” z roku 1965, tekst Pete Townshend. Listy przebojów: USA – 74, Wielka Brytania – 2.

Mieć kopa jak Sex Pistols, porywać publiczność jak The Beatles, grać profesjonalnie jak mało kto i być Historią rocka przez duże „H”. Pytacie się kto to taki? Otóż – o ironio – The Who. Zaraz, zaraz. Co ja piszę. Przecież to Pistolsi mieli kopa, jak The Who. Słynne Beatlesowskie chórki też okazują się „zerżnięte” z kapeli Pete’a Townshenda. A słynny „wiatrak” gitarzysty? A bycie ikoną młodego pokolenia w myśl hasła „żyj szybko, umrzyj młodo”? A demolka na scenie? Chyba tylko Stonesi mają coś więcej od The Who – istnieją o monstrualne 3 lata dłużej… Właśnie dlatego „My Generation” można uznać za jedną z najważniejszych (jeśli nie najważniejszą) piosenek w historii muzyki rozrywkowej. Nie dlatego, że jest świetnie zagrana, czy też fenomenalna w przekazie. Dlatego, że to od niej wszystko się zaczęło. I trwa już prawie pół wieku.

z albumu „Republica” z roku 1996, tekst Republica. Listy przebojów: Wielka Brytania – 43, Australia – 40

Panuje przekonanie, że muzyka preparowana elektronicznie to coś gorszego. Rzeczywiście, często bywa tak, że jak artysta zbytnio zaprzyjaźni się z komputerem, to nic dobrego z tego nie wychodzi. A to tylko w wypadku muzyki ewoluującej z – powiedzmy – tej naturalnej. A co jak zakładamy, że sprzęt elektroniczny jest jedynym źródłem dźwięku jaki jest nam dany? Czy musi wyjść z tego jedynie techno „nawalanka”? Republica w swoim cyberpunkowym „Ready to go” udowodniła, że elektronika może nie tylko porywać. Może też być na swój sposób poetycka.

z albumu „Goodbye Yellow Brick Road” z roku 1974, tekst Elton John i Brinie Taupin. Listy przebojów: Wielka Brytania – 5, USA – 6

Bardzo często bywa tak, że piosenka musi dojrzewać. Tekst rodzi się w bólach, melodia jest wiele razy zmieniana i dopiero po długim czasie rodzi się przebój. I w drugą stronę. Teksty powstające „na czas”, pod pewnym impulsem lub na zlecenie bywają byle jakie, nie spełniają oczekiwań. No chyba, że jest się nietuzinkowym artystą, który tworzy pod wyjątkowym impulsem. I tak powstał utwór Candle in the wind. Bo Elton John nie jest byle kim, a i osoba, która popchnęła go do napisania tego dzieła wstrząsnęła światem… Marylin Monroe…