Zaczyna się tak: „To jest właśnie wolność! Otwieram okno i wpuszczam do pokoju zapach jesieni. Jej powiew opada na nieociosane deski podłogi, przesuwa się po starych meblach, podrywa do góry kurz i w zawirowaniach unosi go aż po belkowania sufitu, by za chwilę porzucić na zabytkowych kapach, na nieużywanych klawiszach fortepianu. Moja wolność. Na własność!”.